‘Je gaat en je zoekt uit hoe ver hij wil gaan om jou voor zich te winnen. Je doet wat hij van je vraagt.’
‘Alles?’
‘Alles, binnen de verwachtingen die ik van je heb en jouw belofte aan mij.’
‘Dan kan het dus niet alles zijn …’
‘Alles Zoë. Je hebt mij die ruimte gegeven. Ik bepaal hoever je gaat, dat is wat je wilt …’

Keer op keer spelen de woorden  door haar hoofd, al dagen lang en Minggus blijft erbij, iedere keer dat ze hem spreekt tot de laatste keer, vanmorgen vroeg. Vlak voor Javier haar kwam halen.

‘Ik verander niet van gedachten Cara. Jij heb deze keuze gemaakt. Ik heb je niet gedwongen. Jij wil dat ik van je verwacht dat je mij gehoorzaamt en dat is precies wat ik nu doe. Ga, geniet ervan, laat je hoofd op hol brengen. Doe en ervaar. Sta open voor wat hij je te bieden heeft en wees daar niet nukkig in. Als je zondag thuis komt, bel je mij, eerder niet en je vertelt me alles.’

Nu maken zijn woorden haar opstandig. Doe alles en vertel alles, wat zij wil telt niet en ze wilde het niet, niet op deze manier, niet als hij …
In haar schoot balt ze haar vuisten en ze kijkt naar buiten zodat Javier niet ziet dat de tranen in haar ogen staan. Het regent hard en de oranje lichten van het traag voorbij kruipende verkeer werpen grillige patronen op het glanzende asfalt. Ze knippert met haar ogen. Het is niet waar. Ze wilde het wel. Minggus voldoet alleen maar aan haar verwachting. Hij bepaalt en zij gehoorzaamt, omdat het is wat zij wil, niet omdat hij het haar oplegt en toch maakt het haar boos en die boosheid richt zich vooral op de man die naast haar zit en zijn arm ontspannen over de rugleuning van de achterbank heeft gelegd.

‘Zijn we er nog niet. Op deze manier is dat hele feest al lang en breed voorbij nog voor je gearriveerd bent.’
‘Relax Zoë, het is zaterdagavond. Heel Berlijn gaat vanavond op stap en het regent. Iedereen pakt de auto. Dat feest start echt niet zonder mij.’

Zoë richt haar blik weer naar buiten en speelt met de weelderige stof van haar jurk. Heimelijk bekijkt ze zichzelf. Ze werd toch een speelpop, een aankleedpop. Kleding die Javier wil dat ze draagt, omdat het bij het feest past. Waarom wil hij haar niet vertellen.

Het korset zit strak en duwt haar borsten in een sierlijke bolling omhoog. Kristie moest lachen toen ze in de eerste instantie haar ogen niet van de spiegel af kon houden.
‘Javier kijkt graag naar mooie dingen en hij weet ook wat hij mooi vindt. Over een tijdje weet je het zelf ook, maar je moet toegeven dat je dit niet zonder mij voor elkaar had gekregen.’

Zoë moest wel toegeven dat Kristie gelijk had. Minggus laat haar ook wel korsetten dragen, maar die laten haar borsten vrij, zodat hij haar tepels kan plagen en prikkelen als hij daar zin in heeft. Dit korset is totaal anders en zit ook strakker rond haar middel. De tule rok eronder laat grote delen van haar in netkousen gestoken benen vrij. Ze hoeft zich amper te bewegen of de bandjes van haar jarretels komen onder de stof tevoorschijn. Het is frivool en vrouwelijk tegelijk, maar ze vraagt zich toch af hoe Minggus het zou vinden als ze er zo bij loopt. Blootgesteld aan de ogen van zoveel anderen, niet alleen die van Javier.

‘Geniet ervan, laat je hoofd op hol brengen en vertel me alles.’

En dan? Straf omdat ze ervan heeft genoten? Omdat ze haar hoofd op hol heeft laten brengen. Is dat de verwachting die hij heeft. Zij geniet van alles wat Javier haar te bieden heeft en Minggus mag haar straffen?

‘Let op Zoë, we zijn er.’

De auto is tot stilstand gekomen en Zoë en wacht tot het portier wordt geopend. In de regen staat een jongeman in een rood livrei. Hij reikt haar zijn hand, helpt haar uitstappen en houdt een paraplu boven haar hoofd als hij haar naar de trap van het grote herenhuis begeleidt. Javier volgt haar onder eenzelfde paraplu.

‘Wacht Zoë, er ontbreekt nog een accessoire aan je outfit.’
Met een grijns komt hij bij haar staan en uit de binnenzak van zijn zijden colbert haalt hij een zwart, versierd masker tevoorschijn. Voorzichtig helpt hij het elastiek langs haar opgestoken haar en tevreden kijkt hij haar aan.
‘Een gemaskerd bal Zoë, als in de tijd van Marquis de Sade. Niemand zal weten wie we werkelijk zijn en wij zullen niet weten wie zij zijn.’
Het masker bedekt een groot deel van haar gezicht, maar laat haar mond vrij. Javier haalt nog een masker uit zijn binnenzak en schuift het voor zijn eigen gezicht.
‘Anoniem en onbevreesd mijn dame. Kom, sta mij toe u te begeleiden.’

Zijn grijns is jongensachtig en ondanks zichzelf en al haar tegenstrijdige gedachten moet Zoë toch lachen. Javier kijkt haar goedkeurend aan.
‘Heel goed Zoë, vooral blijven lachen. Iedereen zal willen weten wie die mysterieuze vrouw aan mijn zijde is.’
Ze knikt en wil haar arm door die van hem steken als ze schrikt van harde kreten en geschreeuw. Haar hand belandt op zijn onderarm en ze voelt hem verstijven. ‘Verdomme!’
Zoë kijkt in de richting van het geschreeuw. Twee gemaskerde mannen komen de trap af hollen en nerveus klampt ze zich aan Javier vast.
‘Zijn dat …? Dat zijn wapens Javier! Die mannen hebben wapens!’
Hij neemt haar gezicht tussen zijn handen. ‘Maak je geen zorgen oké. Blijf lachen, ga naar binnen en vermaak je. Ik zoek je snel weer op.’

Nog voor ze kan antwoorden hebben de twee mannen Javier beetgepakt en sleuren ze hem van haar weg. Ze roept om hulp en probeert ze tegen te houden, maar iemand pakt haar stevig bij haar pols. Een auto met geblindeerde ramen komt met piepende remmen tot stilstand en Javier wordt hardhandig op de achterbank geduwd. Hij vloekt. Wat de twee andere mannen zeggen verstaat ze niet, maar ondanks dat, hoort ze aan de toon van hun stemmen dat het niet veel goeds kan betekenen. Ze probeert zich los te rukken van de knellende greep rond haar pols.
‘Help! Javier!’
‘Dat heeft geen zin, kleintje. Hij had hier helemaal niet mogen zijn, maar jij daarentegen …’
Ze wordt ruw omgedraaid. De stem en de stevige grip rond haar pols horen toe aan een man met een donker masker voor zijn gezicht. Hij lacht.
‘Jij bent een mooie aanwinst voor ons feest, vers bloed. Misschien is jouw chaperonne toch niet helemaal waardeloos …’
Handen draaien haar om, strelen door haar haren en bevoelen de stof van haar jurk. Vingers glijden langs haar hals, de aanzet van haar borsten en zelfs even over de naakte huid boven haar kousen. Wanhopig probeert ze zich los te rukken en haar ogen volgen de geblindeerde auto. Dit moet een grap zijn. Een vreselijke, mislukte grap.

Meerdere mannen met donkere maskers komen de trap af en voegen zich bij de eerste. Kille angst valt over haar heen als ze haar optillen en de trap op dragen. Ze wordt geknepen en bevoeld en onderwijl prijzen ze haar lichaam goedkeurend.

‘Sterk, mooie borsten ook …’
‘Haar hals, kijk haar hals, perfect.’
‘En die benen dan … Geweldig!’

Ze worstelt en gilt, probeert de handen te ontwijken en heeft het gevoel dat ze in een slechte film is belandt. Weer kijkt ze achterom alsof ze verwacht dat Javier weer tevoorschijn komt om haar te vertellen dat dit inderdaad een nare grap is. Hij komt niet en de mannen laten haar niet los. Als een willoos dier slepen ze haar de brede trap op, door de brede, houten deuren. In de grote hal erachter lopen meer gemaskerde mensen. Mannen in dure pakken en vrouwen in prachtige, nietsverhullende gewaden. Niemand kijkt naar haar en niemand reageert op haar angstige kreten om hulp. Het is of ze niet bestaat, alsof ze een ding is. Een speelpop. Precies wat Javier wil dat ze is.


Misschien kende je Zoë al, misschien nog niet, maar nu hebben jullie in elk geval kennis met elkaar gemaakt en er is nog veel meer over haar te vertellen. Heb je de smaak te pakken en wil je meer van haar weten? Klik dan op onderstaande foto en laat je verleiden door mijn andere verhalen vol passie, erotiek en donkere verlangens.