Sandra van Es

Vlammende verzinsels

Categorie: Thewa (pagina 1 van 4)

Lees hier al mijn verhalen voor Thewa van Ewa-Nederland

Weten wat Thewa is? Klik dan hier

Helleveeg

Het was toch zeker haar eigen schuld.

Zoals dat mens daar stond, met d’r mond open als een vis die wanhopig naar adem lag te happen. Als ze dat nou was blijven doen, was er nog niets aan de hand geweest, maar nee hoor. Ze moest ‘t zo nodig op een krijsen zetten, als een loeiende sirene. Lees verder

Gebroken

De nieuwe dag ligt nog op de grens van zachte schemering en bleke ochtendzon. Aan weerszijden van de lange straat staan hoge bomen met grillig gevlekte stammen. Ze leunen een beetje over de straat heen, alsof ze steun bij elkaar zoeken. Vogels kwetteren en twitteren om de wereld te vertellen dat er weer een zwoele zomerdag is aangebroken. In een poging de ergste hitte te verjagen, staan veel balkondeuren open. Ergens wappert een gordijn naar buiten. De zondag komt maar traag op gang en de bewoners van de hoge huizen zijn nog in diepe rust.

‘Rot op!’

In het souterrain van een van de huizen slaapt Marie. Ze ligt op haar rug en haar mond staat open. Een doorzichtige sliert kwijl loopt uit haar mondhoek. Ze smakt en draait zich met veel gesteun om. De dunne stof van haar gebloemde nachtpon wikkelt zich strak rond haar bolle buik en borsten.

‘Laat me met rust!’

Haar ogen schieten open en moeizaam komt ze overeind. Wat verdwaasd kijkt ze om zich heen en ze krabt aan haar buik en onder haar borsten. Ze moppert.
‘Klotejeuk …’

Heel even blijft ze zitten en ze vraagt zich af wat haar zo vroeg heeft gewekt. Buiten hoort ze alleen de vogels. Door een kier tussen de smoezelige gordijnen komt een streep zonlicht en ze zucht. Het belooft weer een warme, broeierige dag te worden. Kreunend en steunend gaat ze op de rand van het bed zitten en houterig staat ze op. Ze krabt tussen haar benen en schuift haar voeten in de zachtpaarse pantoffels naast het bed.

‘Blijf met je poten van me af!’ Lees verder

Recht-toe-recht-aan

Normaal pak ik de bus na een lange werkdag, maar het is een mooie dag vandaag. Ik zit al sinds vanochtend binnen en vanachter mijn bureau heb ik de zon zien stijgen en weer zien zakken. Een flinke wandeling in de late zomermiddag zal me goed doen.
Natuurlijk vergeet ik prompt dat ik mijn hoge pumps aanheb.

De wandeling is prettig, voor ongeveer een kwartier. Dan beginnen mijn voeten vervelend te branden. Ik moet nog zeker een half uur voor ik thuis ben. Misschien is een korte wandeling voldoende. Bij de eerstvolgende halte pak ik de bus.
Ik verhoog mijn tempo. Hoe eerder ik bij de halte ben, hoe sneller ik mijn voeten kan laten rusten. Op een drafje loop ik langs de wijk die al maanden verborgen ligt achter het aluminium hekwerk van de gemeente. Het is een oude wijk en het kost te veel tijd en geld om alles volgens de huidige standaarden en veiligheidseisen in ere te herstellen. Platgooien en nieuwe huizen bouwen. Appartementen. Ruime appartementen voor jonge mensen. Ik weet het. Ik schreef zelf het bouwrapport. Lees verder

Verloren bruid

Marlon ziet de vrouw zodra hij binnenkomt. Ze zit aan de bar en haar weelderige, roomwitte jurk valt een beetje uit de toon, maar verder; golvend bruin haar, een vlammende oogopslag en sensueel gevormde borsten die bij iedere beweging die ze maakt aan de laag uitgesneden decolleté proberen te ontsnappen.

Ze beantwoordt zijn wellustige blik en hij weet meteen dat het raak is.

Met een scheve grijns gaat hij naast haar zitten. ‘En wat kan ik voor deze schoonheid bestellen?’
Haar lach is meisjesachtig hoog. ’Helemaal niets, maar ik wil wel met je naar bed.’
Nog voor hij van zijn verbazing is bekomen, trekt ze hem al van zijn kruk en mee naar buiten. Met een nerveus lachje laat hij zich door haar meevoeren. Hij ziet nog net dat de barvrouw meewarig haar hoofd schudt.

De flirtende rondingen van de brunette verjagen zijn korte aarzeling. Lees verder

Oudere berichten

© 2017 Sandra van Es

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑