Sandra van Es

Vlammende verzinsels

Categorie: Schrijfmarathon 2017 (pagina 1 van 4)

De dans van eeuwige begeerte

’Maar commissaris, hoe komt u erbij dat ik daar vannacht ben geweest? Ik woon hier en kom dagelijks in het bos. De omgeving heeft een zeer kalmerend effect op mij. Vraag het mijn gezelschapsdame.’
Haar stem is bedwelmend en Hulsenbosch verliest zich in de zachte klanken die ineens een hele andere betekenis lijken te krijgen. Haar vochtige lippen bewegen traag en in gedachten laat hij zijn vingers langs haar blanke hals glijden.
‘Heer commissaris?’
Hij knippert met zijn ogen. Een lichte blos verspreidt zich over zijn gezicht. Hij schraapt zijn keel. ’Ik vond uw zakdoek Mylady en na enig aandringen heeft uw butler verklaard dat hij u vannacht naar buiten heeft zien gaan. Ik wil graag weten waarom.’ Lees verder

Bijna … De finale

Eind 2016 schreef ik mij in voor de schrijfmarathon van dit jaar. Ik was al een tijdje een trouwe lezeres en stemmer bij de eerdere editie, maar besloot dat het tijd werd om zelf ook een keertje mee te doen. Hierbij had ik geen enkele illusies. Ik las alle verhalen met grote bewondering en zelfs een beetje jaloezie. Geweldige schrijvers, prachtige verhalen – daar kon ik nog wat van leren. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind dat ik best leuk kan schrijven, maar ik vind dat sommige collega-auteurs nog veel leuker schrijven. Ik verwachtte er voor mezelf dan ook niet veel van, maar hey, het gaat om de oefening en het plezier van het meedoen. Lees verder

De tussenliggende tijd vervaagt

Zodra hij de deur opent, vallen de geuren die zo bij haar horen over hem heen en daarmee ook de herinneringen. Dit is nog steeds haar plek, haar thuis en nu wordt het ook weer dat van hem. Met een glimlach haakt hij de sleutel aan zijn bos. Het metaal heeft een diepe afdruk in het leer van zijn portefeuille achtergelaten. Hij weet dat de afdruk maar langzaam zal vervagen.

Zijn blik valt op de foto’s op het lage kastje in de woonkamer. Haar ouders, haar twee zussen en daartussen zijn gezicht in een donker frame. Mensen die belangrijk voor haar zijn. In de keukenkast staat haar koffiemok rechts naast die van hem en in de slaapkamer is het bed alleen aan zijn kant opgemaakt. Aan de andere kant zijn de lakens rommelig opengeslagen. Daar slaapt zij, altijd aan zijn rechterkant, ook als hij er niet is. Omdat ze weet dat hij dat graag zo wil. Nog steeds. De tussenliggende tijd heeft niets veranderd. Lees verder

achtste opdracht

Zijn laatste edelsteen

Met een zucht sluit Julia de deur achter Maurice. Ze wil niet alleen zijn. Het huis doet iets met haar en het veroorzaakt een vreemde, hete spanning in haar lichaam. Toch kan ze niet weg. Ze heeft ja gezegd. De grond waarop het huis is gebouwd, is goud waard. Als ze hier een jaar lang blijft wonen is het van haar en mag ze het verkopen. Ze is niet van plan dat op te geven alleen maar vanwege een vreemd gevoel in haar lichaam.

Stil gaat ze door de donkere kamers met hoge ramen en antiek meubilair. Onder aan de brede trap steekt ze de kaars in haar hand aan en langzaam stapt ze op de krakende treden. Als ze boven is huivert ze en ze voelt haar tepels onder de stof van haar jurkje hard worden. Ze verbeeldt het zich niet. Het gebeurt altijd hier, net of iemand langs haar loopt en haar even plagend aanraakt. Het wakkert de hitte in haar lichaam nog meer aan, terwijl het allang geblust zou moeten zijn. Twee heftige orgasmes en de smaak van Maurice nog op haar tong. Ze zou voldaan en slaperig moeten zijn, maar ze is alweer geil en verlangend naar meer.

Naakt en bij het eenzame licht van de flakkerende kaars, trekt ze zich terug onder haar dekbed van ganzendons. Vlak voor ze de kaars uitblaast, meent ze een beweging in de hoek van de kamer te zien. Ook dat gebeurt elke avond. Ze weet niet wat het is en het jaagt haar angst aan, maar ze kan niet weg. Ze heeft al ja gezegd. Lees verder

Oudere berichten

© 2017 Sandra van Es

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑