Sandra van Es

Vlammende verzinsels

Categorie: Mijn werk (pagina 1 van 11)

Ga rustig zitten en laat je meenemen door mijn verzinsels.

Lustgravin

De zaal is al donker en de bühne spaarzaam belicht door een enkele tl-buis. Zachte muziek begeleidt de monoloog van een mannenstem. Op de tast en schuifelend zoek ik mijn plek op de middelste rij van het balkon. Langzaam wennen mijn ogen aan het donker. Aan mijn linkerzijde zie ik de contouren van een vrouw met lang, bruin haar en terwijl ik naast haar plaats neem, gaan mijn ogen op zoek naar de stem op het podium. De acteur staat net buiten het licht van de tl-buis, maar zijn stem heeft de aandacht van het publiek al gevangen. Ik zoek een makkelijke houding en raak daarbij de slanke vingers van de vrouw naast mij.

‘Neem me niet kwalijk.’

Er komt geen reactie op mijn zachte gemompel en ik laat mijn hand liggen.

Tijdens het monoloog van de man op het toneel, neemt de druk van haar vingers toe en leunt ze een beetje mijn kant op, alsof ze steun zoekt bij wat de acteur zich hardop afvraagt.

Ik ga nooit naar het theater, maar kreeg het kaartje van een vriend die vanwege een onverwachte opdracht deze avond moest laten schieten. Hij bracht het langs met de opmerking dat ik in mijn drukke, maar monotone leven wel wat inspiratie kon gebruiken en beloofde me een fascinerend toneelstuk over verleiding, erotiek en macht. Lees verder

Wildeman

Hangend uit het keukenraam blaas ik de rook van mijn sigaret naar buiten terwijl ik met een half oor luister of Herman al thuis komt. Ik neem nog een trek, schud mijn hoofd en gooi de brandende peuk in de tuin van de buren. Elk jaar hetzelfde liedje. Middernacht, op de grens van het oude en het nieuwe jaar, maak ik mijn goede voornemens en deel ik ze met mijn lief, Herman. Op zijn beurt deelt die van hem en ze zijn al jaren hetzelfde. Lees verder

Lege kamers

Evi zucht. ‘Het is gewoon niet meer genoeg. Ik wil het anders en het kan anders, er zijn boeken en films …’
Haar vriendin onderbreekt haar. ‘Ja, ja, boeken en films. Oude boeken en films die allemaal op de zwarte lijst staan en met een reden.’
Koppig steekt Evi haar kin naar voren. ‘Ik heb ze gelezen en ik heb ook fragmenten van die films gezien. Ik begrijp niet waarom ze op de zwarte lijst staan, nog steeds niet. Het zijn spannende verhalen.’
‘Ja, en niet echt. Verzonnen verhalen omdat mensen toen niet beter wisten. In die tijd bestond er ook nog zoiets als het glazen plafond. Je weet toch hoe vrouwen altijd als minder werden gezien, net niet goed genoeg. Altijd degene die minder betaald kregen of minder gingen werken zodra er kinderen kwamen. Altijd degene die nagefloten en geroepen werden als er maar een stukje bloot zichtbaar was en soms met ernstige gevolgen. Wil je dat?’
‘Het gaat niet alleen om vrouwen, in die tijd waren er ook mannen die …’
‘Sprookjes Evi. Je gelooft in sprookjes. In die tijd wilden mannen juist dat vrouwen dat geloofde zodat zij konden doen wat ze wilden zonder dat ze zich af hoefden te vragen of het wel juist was of niet, alleen maar om vrouwen onder de duim te houden.’ Lees verder

Vangst van allooi

Stromend water, de geur van koffie, het geluid van metaal tegen aardewerk. Hoge, zachte stemmen, Gegiechel …

Huub wordt er wakker van. Hij slikt moeizaam en merkt dan dat zijn hoofd achterin zijn nek ligt. De spieren van zijn schouders zijn verkrampt, zijn mond is gortdroog en hij moet vreselijk nodig naar het toilet. Hij beweegt ongemakkelijk en probeert zijn benen te strekken. Iets houdt hem tegen en zijn ogen schieten open als hij ontdekt dat hij ook zijn armen niet kan bewegen.
‘Verdomme! Wat …!’

Het gegiechel wordt luider en komt dichterbij.
‘Oh, kijk Ilse, hij is wakker. Eindelijk, ik zei het je toch?’
‘Je had hem niet zo’n harde dreun moeten verkopen, die pan is loodzwaar …’
‘Ach wat, die muts op z’n kop heeft de grootste klap opgevangen en hij had hier niets te zoeken.’
‘Maar toch, je had hem wel dood kunnen slaan.’
‘Stel je niet zo aan … het bloedde maar een beetje, kijk zelf. Je ziet er haast niets meer van.’ Lees verder

Oudere berichten

© 2018 Sandra van Es

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑