Sandra van Es

Vlammende verzinsels

Categorie: Mijn werk (pagina 1 van 11)

Ga rustig zitten en laat je meenemen door mijn verzinsels.

Handwerk

Ze beweegt zich sierlijk door de schemerige woonkamer. Haar schoenen blijven achter onder de eettafel en voor de grote spiegel rekt ze zich met een zucht uit. Hij volgt haar bewegingen en steekt de kaarsen op het dressoir aan. Op zijn telefoon zoekt hij een playlist die bij zijn mood past. Niet te rustig, met het juiste ritme en opzwepend genoeg om nog meer in de mood te geraken. Hij gaat achter haar staan en volgt met zijn handen de lijnen van haar lichaam. Ze legt haar hoofd tegen zijn schouder en kijkt hem via de spiegel aan. ‘We zijn nog steeds een sexy stel samen.’
Hij lacht en vouwt zijn handen rond haar borsten. Lees verder

Valentijn

Het gevoel bekroop haar, hoewel ze het niet had voorzien en het nauwelijks kon begrijpen, want hij was niet sympathiek in de gangbare zin; hij verloor zich niet in nonsens, hij maakte geen complimentjes, zijn meningen waren onwrikbaar, zijn attenties eenvoudig en bedaard. Misschien gaven zijn oprechtheid, zijn integriteit en standvastigheid hem een zekere charme, die juffrouw Crawford mogelijk wel opmerkte, maar niet wenste te zien. Ze dacht er evenwel niet al te veel over na. Hij was voor het ogenblik aangenaam gezelschap, ze vond het prettig om hem om haar heen te hebben; dat was genoeg …’*

Haar zachte stem wordt onderbroken door een langzaam, sarcastisch applaus dat plotseling achter haar verschijnt. Sarah slaat het boek dicht en legt het op het smalle kastje naast het bed. Wat verlegen draait ze zich om naar haar collega die nog steeds zijn handen met trage bewegingen tegen elkaar slaat en haar meewarig aankijkt.
‘Je weet dat hij je niet kan horen toch? Coma vigil? Jij hebt ook gestudeerd toch?’
Sarah staat op en veegt een denkbeeldig pluisje van de dekens van haar patiënt.
‘De wetenschap weet nog lang niet alles. Ik vind het een prettige gedachte dat hij me toch kan horen en ik doe er niemand kwaad mee.’
‘Je hoeft in elk geval niet bang te zijn dat hij je onderbreekt of in slaap valt omdat het verhaal zo vreselijk saai. Wat dat betreft waren de woorden wel heel toepasselijk. Heb jij geen afspraakje?’
‘Ja, ik ga nu.’
Ze maakt aanstalten om de kamer te verlaten, maar haar collega houdt haar tegen.
‘Zorg dat je op tijd terug bent. Tien uur en geen minuut later, Valentijn of niet, we hebben geruild. Ik heb ook nog wat spannende afspraken staan.’
Hij kijkt haar veelbetekenend aan. Sarah zucht haar irritatie weg.
‘Tien uur en geen minuut later.’ Lees verder

Kinderen van de rivier

De strakke huiden rond de uit hout gesneden trommels geven een doffe klank en het geluid klopt met toenemende intensiteit door de zachte avondlucht. Terwijl het lied van de stamouders aanhoudt, wordt de schemering door de vlammen van het grote dodenvuur uitgedaagd.

Yurek veegt langs zijn ogen en tuurt naar de overkant van de rivier en dan stroomopwaarts. Dit is zijn geboorteplek. Hier, aan de rand van het stromende water, schonk zijn moeder hem het leven en op het moment dat hij krijsend zijn eerste hap lucht nam, blies zij haar laatste adem uit. Tot op de dag van vandaag heeft zijn vader het hem de dood van zijn eerste vrouw niet vergeven. Yurek dankt zijn leven aan zijn grootmoeder, Mekda, de moeder van zijn moeder. Zonder haar was zijn korte leven onherroepelijk geëindigd in de stroming van de rivier. Lees verder

Lustgravin

De zaal is al donker en de bühne spaarzaam belicht door een enkele tl-buis. Zachte muziek begeleidt de monoloog van een mannenstem. Op de tast en schuifelend zoek ik mijn plek op de middelste rij van het balkon. Langzaam wennen mijn ogen aan het donker. Aan mijn linkerzijde zie ik de contouren van een vrouw met lang, bruin haar en terwijl ik naast haar plaats neem, gaan mijn ogen op zoek naar de stem op het podium. De acteur staat net buiten het licht van de tl-buis, maar zijn stem heeft de aandacht van het publiek al gevangen. Ik zoek een makkelijke houding en raak daarbij de slanke vingers van de vrouw naast mij.

‘Neem me niet kwalijk.’

Er komt geen reactie op mijn zachte gemompel en ik laat mijn hand liggen.

Tijdens het monoloog van de man op het toneel, neemt de druk van haar vingers toe en leunt ze een beetje mijn kant op, alsof ze steun zoekt bij wat de acteur zich hardop afvraagt.

Ik ga nooit naar het theater, maar kreeg het kaartje van een vriend die vanwege een onverwachte opdracht deze avond moest laten schieten. Hij bracht het langs met de opmerking dat ik in mijn drukke, maar monotone leven wel wat inspiratie kon gebruiken en beloofde me een fascinerend toneelstuk over verleiding, erotiek en macht. Lees verder

Oudere berichten

© 2018 Sandra van Es

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑