Sandra van Es

Vlammende verzinsels

Categorie: Prikkelzinnen! (pagina 1 van 3)

Je leest hier mijn verhalen die ik schreef voor de bijeenkomsten van Eroscripta

De eerste om te dansen

De laatste tonen van het strijkorkest dansen door het auditorium en laten het publiek achter in ademloze vervoering. Voor een moment heerst er absolute stilte, dan barst een daverend applaus los. De frêle ballerina op het podium komt uit haar slotpositie en trippelt hoog op haar tenen dichter naar de zaal om de staande ovatie in ontvangst te nemen. Haar borst gaat snel op en neer en haar bloed bonst zwaar in haar vermoeide benen. Mensen roepen haar naam en ze glimlacht als vanaf de balkons bloemen naar haar toe worden gegooid. Rode en witte rozen, prachtige lelies en één enkele iris. Haar glimlach wordt breder als ze de donkerpaarse bloem ziet liggen, maar ze blijft staan en wacht tot haar collega’s van het corps de ballet zich bij haar op het podium voegen. Met een sierlijke buiging bedanken de dansers het publiek en pas als de toneelgordijnen dichtschuiven, raapt ze de paarse bloem op. Ze duwt haar neus tegen de kroonbladeren. De zoete, houtachtige geur brengt haar terug naar haar jeugd in het kleine dorp aan de voet van de El Huérfano berg en ze denkt aan het verhaal dat haar moeder haar vertelde op de dag dat ze het dorp verliet om haar droom te volgen. Lees verder

Suikeroom

Lilly kwam in mijn leven na de zoveelste teleurstellende relatie met de zoveelste teleurstellende vent en precies op het moment dat ik mezelf hardop de belofte deed nooit meer verliefd te worden. Ja, ik was dronken en ja, iedereen in de kroeg kon mijn luide uitspraak horen. Lilly dus ook en weet je, het klinkt mierzoet en vreselijk cliché, maar toen ik haar zag … Nou ja, ik was verkocht. Ze was als een plotselinge lichtstraal in de omringende omgeving en met haar argeloze eerlijkheid en onverbiddelijke uitbundigheid wist ze me helemaal in te pakken. En ze viel ook voor mij. Als een blok, zoals ze altijd zegt. Ze was mijn eerste vrouw en tot nu toe is ze mijn enige vrouw. Ik zie daar in de nabije toekomst geen verandering in komen.
Het zou alleen fijn zijn als ze wat vaker thuis is. Sinds ze die nieuwe baan heeft, werkt ze ’s avonds en het komt steeds vaker voor dat ik haar pas rond middernacht thuis hoor komen en ze me wakker maakt met haar zachte, trippelende vingers over mijn naakte huid. Het gebeurt ook steeds vaker dat ik haar met een zucht tegen me aantrek en zeg dat ze moet gaan slapen. Ik heb namelijk wel gewoon een negen-tot-vijf baan. Lees verder

Alles in een

Blozend neem ik het compliment en de felicitaties in ontvangst, maar ik weiger vriendelijk het aangeboden glas.
‘Dank je, maar ik moet gaan. Morgenvroeg breng ik het contract en dan kunnen we de rest bespreken.’
Thalia geeft me een zacht duwtje.
‘Meid, maak je niet druk. Een dag vroeger of later maakt niet uit. Je moet wat met ons drinken en …wacht … Hier …’
Ze duwt een plastic kaartje in mijn hand. ‘Gratis toegang, wanneer je wilt en met wie je wilt, zonder afspraak en als je behoefte hebt aan iets extra’s dan noem je mijn naam. En nu drinken. Op een vruchtbare en genotvolle samenwerking met je nieuwe klant.’
Mijn blos wordt dieper en ik sla mijn ogen neer als ze een beetje flirterig haar glas tegen dat van mij aan tikt. Thalia lacht. Het is een zware hese lach, bijna mannelijk, net als haar scherpe kaaklijn en grote handen met dikke aderen. Samen met haar diep uitgesneden decolleté brengt het me elke keer in opgewonden verwarring en ik verslik me dan ook prompt als ik een grote slok neem. Geruststellend klopt ze me op mijn rug.
‘Rustig meisje, ik weet het … Het is totaal anders dan je tot nu toe hebt gedaan, maar ik beloof je dat je er geen spijt van zult krijgen.’ Lees verder

De seksslaaf

Patty

Lieve Boris,
Mijn cel is ongeveer vier vierkante meter. Dat is niet zoveel, zeker niet vergeleken met mijn schrijfkamer thuis. Ik heb het ermee te doen, ik gebruik nu de hele ruimte als mijn bureau. Op de betonnen vloer en het dunne matras van mijn krakkemikkige bed liggen overal met potlood beschreven blaadjes, zoals je van mij gewend bent.
Ik schrijf je omdat we elkaar nog steeds niet hebben gesproken sinds het proces. Is dat omdat je niet durfde, na alles wat er is gebeurd? Ik snap dat wel, het is ook niet niks natuurlijk.

Ik slaap moeizaam hier. Niet alleen omdat ik met regelmaat gekrijs, gekreun en gehuil door de eindeloze witte gangen hoor galmen, maar ook omdat ik er steeds aan terugdenk.
Ja, ik kan helder denken nu, dat is een zegen en een vloek. De eerste weken was het afkicken verschrikkelijk, maar nu ik nuchter ben en het verlangen naar mijn roze pilletjes is afgenomen, word ik bestormd door herinneringen en inzichten. Het houdt me wakker.

Weet je nog Boris, weet je nog die keer dat je naar me toesloop toen ik in diepe concentratie achter mijn bureau zat? Ik zie het allemaal zo levensecht voor me, dat ik soms twijfel of je er echt bent of dat het alleen een naschok is van het universum – rimpelingen van dingen die lang geleden zijn gebeurd. Alsof ze nu pas bij me binnenkomen. Ik heb je tekort gedaan Boris. Ik had je toen moeten zien zoals ik je nu zie. Wat snak ik naar die tijd en wat zou ik het nu anders doen, maar ja, achteraf is het makkelijk praten. Lees verder

Oudere berichten

© 2018 Sandra van Es

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑